In Gelaen bèn ich gebaore


‘Succes met je politieke carrière.’ Dat krijg ik de laatste tijd te horen. Maar ik heb al een carrière en het is niet daarom dat ik de stap heb gezet om bij P!T te gaan.

Het carnavalslied van In Gelaen bèn ich gebaore (J. Ridderbeekx & B. Dijcks) is één van de redenen. De tekst luidt als volgt: ‘In Gelaen bèn ich gebaore, in Gelaen veul ich mich toes.
Ich wil nõrges angesj wone, hie sjteit mien auwesjhoes.’ Dat laatste klopt overigens niet meer. Het huis is afgebroken en er staat nieuwbouw. Maar goed, terug tot de kern.

Wat carnavalsmuziek te maken heeft met P!T? Een ander lied: ‘Kènger van de weareldsjtad’
(Tekst: Thijs Arts & Ben Erkens) illustreert dit. Men was trots op zijn woonplaats. Of je nu in Geleen, Sittard, Born of de andere dorpskernen van onze huidige gemeente.
Als er iets is wat ik me van die tijd herinner zijn het de posters met een protest tegen kernwapens én de posters waarbij men tegen het samengaan van Sittard en Geleen was. Dat zal nu ruim 30 jaar geleden zijn?

Als er wordt gesproken over de gemeente is het vaak in de vorm dat vroeger alles beter was. Maar is dat zo? Verf met lood, zonder autogordels in de auto, enz. Uiteraard kijk ik graag met weemoed terug, maar ook dan zie ik dat we met onze tijd mee zijn gegaan. Verandering is niet per definitie negatief. En soms is het zoals het is en rest ons niets anders dan het te accepteren.

Wat is de reden om aansluiting bij P!T te zoeken?
De trots lijkt weg. Er wordt vaak gewezen naar elkaar alsof we nog uit Sittard, Geleen of Born zijn. Maar ook dan verwijs ik weer naar een carnavalshit: ‘Allein bèsse niks, biejein bèsse alles. En es et carnaval is dan gaon veer handj in handj’ (Ben Erkens).

Als we vanuit die bril zouden kijken en samen gaan voor een gemeente waar we trots op zijn? Een gemeente zonder onkruid, afval op straat en poep op de stoep? Samen, door de aanvulling die we op elkaar zijn, te zien. En niet alleen tijdens de carnavalsperiode, maar het hele jaar door? Dit is in de lijn van de visie van P!T.

Vroeger zei men: ‘Niet zeuren, maar doen.’ Men zei ook: ‘Je kunt beter proberen en vallen, dan nooit een poging wagen.’ Die spreuken koester ik. Niet alles van vroeger is per se beter, maar dit zijn wijze spreuken. Nieuwe carrière? Nee, de betrokkenheid, bij onze gemeente, van een trotse inwoner in een groep met meer trotse inwoners. Bij P!T stropen wij onze mouwen op, doe je mee?


Laila Wakrim, teamlid P!T, nr 6

 
Moeders in de politiek

 
Het is dit weekend weer Moederdag; een moment voor velen om even stil te staan bij bijzondere vrouwen die op een of andere manier een belangrijke (moeder)rol in hun leven spelen of speelden. 
Moeders in alle soorten en maten om het maar even zo te zeggen. Daarnaast tegenwoordig ook vaak moeders met een baan, parttime of fulltime, in allerlei sectoren. 
 
Dan is het natuurlijk ook niet zo vreemd dat er ook moeders zijn die op een of andere manier gelinkt worden met de politiek. Landelijk, provinciaal of lokaal. Je komt ze overal tegen. 
 
Binnen PIT is ook een aantal moeders actief. Om precies te zijn Laila, Karin en ondergetekende. 
 
Politiek en vrouwen, moeders in het speciaal; het was en blijft toch wel een dingetje. 
De vraag die we regelmatig krijgen is of politiek wel te combineren is met het moederschap en de andere dingen waar wij ons in het dagelijkse leven mee bezighouden. Of we ons gezin niet te kort doen, omdat we politiek betrokken willen zijn. Een vraag die volgens ons zelden of nooit aan een mannelijke collega wordt gesteld. Wat voor ons, anno 2021, een vreemde gewaarwording is. 
 
De vrouwen binnen PIT zijn het er unaniem over eens dat vrouwen, eventueel met “moeder zijn-ervaring” een mooie toevoeging zijn in de politiek. Ze hebben een andere visie op zaken, bedrijven op een andere manier dan de gemiddelde man leiderschap en weten zo de kijk op situaties in samenspraak met anderen alleen maar te verbreden. Dat we in Sittard-Geleen in ons huidige bestuur al 2 powervrouwen, toevallig ook met moeder zijn-ervaring, mede aan het roer hebben staan; we juichen het alleen maar toe. 
Daarnaast hebben de vrouwen binnen PIT, ook een drive om mee te denken over hoe zaken beter en mooier zouden kunnen in onze gemeente. Geslacht is onbelangrijk; de wil en de passie maken dat we samen met de anderen in ons team een koers willen uitzetten om het nog beter te maken in Sittard-Geleen. We delen de liefde voor Sittard-Geleen en de passie om zaken in beweging te krijgen. Meer heb je niet nodig, toch? 
 
Naar onze kinderen toe willen we maar een ding meegeven; leef voor je passie en droom groot. Met de juiste instelling kun je komen waar je maar wilt! Inzet, passie, vasthoudendheid maar zeker ook respect voor anderen zijn volgens ons de kernwoorden om zaken en mensen  in beweging te krijgen. Vrouw of niet; in onze huidige maatschappij telt iedereen mee, als je bereid bent je er voor in te zetten. Laat je niets anders wijs maken! 
 
Fijne Moederdag ♥ 
 
Maud Schenk-Hermans 
Voorzitter team PIT 
 


Reuring in de tent…..
 
Wat heb ik een intens verlangen naar ‘reuring in de tent’. Ook heb ik steeds meer behoefte aan positieve verhalen en interactie met elkaar. Juist nu, in moeilijke en onzekere tijden, in tijden van tegenslag en slapeloze nachten. Ook voor veel ondernemers zijn de onzekere tijden - opnieuw- aangebroken. Niets is zeker, behalve dat gisteren anders was dan vandaag en morgen anders zal zijn dan overmorgen.
 
Naast de coronaonzekerheid waarmee we allemaal te maken hebben, kent de onzekerheid voor de ondernemers in de gemeente Sittard- Geleen nog een andere oorzaak, namelijk de toenemende leegstand in de binnenstad. De structurele leegstand loopt steeds verder op en niet alle gebouwen hebben nog waarde als winkel- of kantoorpand. Het is helemaal niet zeker of een leeg pand weer gevuld zal worden met een vorm van detailhandel. De traditionele gedachte dat de leegstand zichzelf oplost zodra de economie weer aantrekt is achterhaald en zeer onzeker.
 
Mede oorzaak hiervoor is dat mensen zich in een relatief korte tijd anders zijn gaan gedragen, zowel op het gebied van wonen en werken als op winkel- en recreatie gebied. We zijn met ze allen digitaal actiever en beschikken over meer kennis en informatie, we zijn veeleisender en kritischer geworden. Bepaalde gebouwen en leefgebieden binnen de gemeente sluiten onvoldoende aan op deze nieuwe veranderde wensen en behoefte. Dat is denk ik één van de oorzaken van de toenemende leegstand binnen onze gemeente.
 
Leegstand brengt risico’s met zich mee; de kans op verloedering van gebouwen en gebieden neemt toe en dit gaat vaak gepaard met criminaliteit en verminderde leefbaarheid. Leefbaarheid is en blijft een belangrijk onderwerp omdat het mensen dagelijks raakt. Het gemeenschappelijk doel zou dan ook moeten zijn om de leefbaarheid te verbeteren en om zo te voorkomen dat de gebieden waar nu nog weinig aan de hand lijkt, af gaan glijden. Leegstandsaanpak vereist meer samenwerking en slagvaardigheid, leegstandsaanpak vereist visie.
 
Daarbij moet je o.a. een goed beeld hebben van de uiteenlopende doelgroepen (van jong tot oud) binnen je gemeente en aan hen een omgeving bieden die past bij hun wensen en behoeftes.
Wat een plek aantrekkelijk maakt is niet voor iedereen hetzelfde. Om deze doelstellingen te verwezenlijken is kennis maar bovenal inzicht nodig. Er wordt veel gepraat over de inwoners en de ondernemers, maar er wordt er ook voldoende mét ze gepraat? Het sparren, discussiëren, ideeën uitwisselen en oprecht naar elkaar luisteren lijkt soms eerder weggelegd voor een selecte groep. Er zijn genoeg succesvolle burgerinitiatieven binnen onze gemeente waar we trots op mogen zijn. Maar er is een grote groep mensen die je niet of nauwelijks hoort, maar die zeker wat te vertellen hebben. Mensen met frisse en nieuwe ideeën, mensen met een kritische blik, mensen die zorgen hebben, mensen die hulp nodig hebben en ga zo maar door. Ook zij maken deel uit van onze gemeente, worden zij ook ‘gezien’?
 
Onze huidige gemeente Sittard-Geleen, die door de bestuurlijke samenvoeging van de gemeenten Sittard, Geleen en Born is ontstaan heeft zijn eigen wensen en behoefte.
We zijn samen één, maar hebben elk een eigen klank of kleur, elk eigen wensen en behoeftes op het gebied van leefbaarheid. We willen vooruit maar wel op de juiste manier, daar mag je het verleden niet bij vergeten. Kennis van het verleden is noodzakelijk om het heden te begrijpen en hedendaagse gebeurtenissen in een breder perspectief te zien.
 
Het verlangen om ergens bij te horen, je thuis te voelen en (weer) trots te zijn op de plek waar je woont, leeft en werkt lijkt nu groter dan ooit. Het is tijd voor verandering, om meer voor elkaar te doen en ons niet te veel te verstoppen achter onze (gemeente)deur. Kortom, er moet weer reuring in de tent komen! Samenleving doe je samen, samen één, samen sterk en samen trots op gemeente Sittard- Geleen!(210221 INGE / foto: HD2fotografie)


Politici en het beeld van de zakkenvullers.

Afgelopen weekend kwam het bericht naar buiten dat een voormalig wethouder uit de gemeente Meerssen aanspraak zal gaan maken op het zogenaamde wachtgeld.
Volgens Wikipedia is de wachtgeldregeling “een informele naam voor een toelage voor politici en bestuurders, die wordt uitgekeerd na, al dan niet een vrijwillig vertrek uit de functie, zoals door ontslag of na beëindiging van het (verkiezings-)mandaat. Dit in afwachting van een andere functie, een baan of een pensioen. Tot 2001 was er ook een dergelijke regeling voor (semi-)ambtenaren. De naam wachtgeld stamt uit de tijd dat een ambtenaar formeel niet  ontslagen kon worden. Als hij geen actieve functie meer had, moest hij op een nieuwe betrekking "wachten".
Er zullen vast situaties zijn die een beroep doen op de wachtgeldregeling legitimeren. Zo kan een abrupt einde van je dienstverband, zeker ongewild, je als bestuurder in de problemen brengen als dan ook acuut je inkomsten stop komen te liggen. Deelnemen aan het politieke proces vraagt in veel gevallen toch een offer van de persoon die zich voor de lokale, provinciale of landelijke politiek gaat inzetten. Valt die vergoeding abrupt weg dan is het een goede zaak dat dit de bestuurder niet meteen in grote problemen brengt. Een regeling die zorgt dat een bestuurder binnen een acceptabele duur een alternatief kan vinden voor zijn inkomsten is dan ook zeker geen ondenkbare, ook niet anno 2021.
Echter kun je ook doorschieten in een regeling waardoor de kans op misbruik toeneemt en je de geloofwaardigheid van de politiek op het spel zet. Want wat is acceptabel? 3 maanden? Een half jaar? Misschien iets langer nog? In ieder geval niet het scenario dat nu voorligt in het geval van de ex-wethouder in Meerssen. Absurd, onnodig en ook ongeloofwaardig. Dat de persoon in kwestie ook nog zelf de keuze maakt om na amper 2 maanden de handdoek in de ring te gooien, maakt het helemaal een verhaal met een vieze bijsmaak. Je gaat je de vraag stellen of meneer met voorbedachten rade aan de klus is begonnen. En wie van zijn strategie nog meer op de hoogte was.
Let op: volgens de wet doet de persoon in kwestie niets fout! Volgens dezelfde wet claimt hij gewoon waar hij aanspraak op kan maken. Echter druipt de morele verwerpelijkheid er van af en is in deze tijd, waarin velen amper de rekeningen kunnen betalen, dit niet te verkopen. Voor een mens met een beetje integriteit een reden om aan zelfreflectie te doen zou je denken, toch?
Soms moet je gewoon de ballen hebben om afstand te nemen van een wet die overduidelijk niet meer past in het beeld van onze huidige maatschappij. Een rechte rug tonen en je uitspreken dat je de wetgeving onder de loep zult nemen en het zo aanpassen dat het acceptabel is voor alle partijen. Willen we van het beeld af dat politici zakkenvullers zijn, dan is dit een mooi startpunt. Ik ben heel benieuwd wie echt naar de bevolking luistert en deze handschoen oppakt. Al vrees ik ook dat dit anno 2021 voor de politieke partijen in Den Haag vanwege eigen belang, wederom een brug te ver zal zijn. (150221 Maud)


 

Ook een dubbeltje kan 

een kwartje worden 

Het algemeen en maatschappelijk belang van een bibliotheek 

Op de middelbare school werd ons het kastenstelsel in India uitgelegd. Het kastenstelsel wordt gekenmerkt door ongelijkheid. Een dubbeltje kan geen kwartje worden. Maar wat nou als dat dubbeltje heel erg zijn best doet om een kwartje te worden?  Het kwartje mag een kwartje blijven, omdat het zo geboren is. Wellicht doet dit kwartje daar helemaal niets voor. De middelbare schooltijd is al lang geleden, maar de oneerlijkheid van dit systeem is me altijd bijgebleven. Van thuis uit kreeg ik mee dat hard werken loont en het kastenstelsel staat hier haaks op. Hoe hard je ook werkt, je blijft in dezelfde kaste. 

In groep 6 van de basisschool vertelde de leerkracht dat een lidmaatschap van de bibliotheek gratis was voor kinderen. Je kon naar de bibliotheek en daar een pasje aanvragen. Diezelfde week heb ik me lid gemaakt en vanaf dat moment was ik er wekelijks te vinden. Het Volkshoes, waarbij het gemeenschapshuis en de bibliotheek in één gebouw zaten. Met de klasgenoten van de basisschool vierden we er onze carnavalsviering met de alom bekende liedjes “Dan kal ich plat” (van Ben Erkens) of “In Gelaen bèn ich gebaore” (van Jan Ridderbeekx). En enkele dagen later liep ik door dezelfde hoofdingang om de biebboeken in te wisselen. De indeling staat me nog zo voor de geest. Bij binnenkomst had je links de balie waar je de boeken kon inleveren. De balie liep rond af. Je keek dan uit op de stripafdeling en als je daaromheen liep kwam je uit bij de jeugdboeken. De rijen rechtsachter waren de informatieboeken en linksachter waren de volwassenboeken. Later kwam er ook de speel-o-theek bij, een geweldig initiatief waarbij je spellen voor een klein bedrag kon lenen. Wat me ook bijstaat zijn de bibliothecaressen die een praatje met je aanknoopten. Drie van hen staan me nog bij qua uiterlijk, een lange, smalle dame met krullen, een dame met blonde haren en een dame met donkere haren. Na het inleveren van de boeken het gevoel van spanning om weer nieuwe boeken te lenen. Zou het boekje dat er vorige keer niet was er nu wel zijn? En als dat zo was, het verheugen en de voorpret om aan het boek te kunnen starten. De boeken werden destijds nog afgegeven aan de balie. Er werd een datumstempel gezet en de gele kaart in het boek werd eruit gehaald en in een kast gelegd, waar men die de volgende keer weer terug kon vinden. Dit duurde tot de brugklas, toen was ik door bepaalde series heen en in het centrum van Geleen hadden ze soms boeken van een serie die ik nog niet gelezen had. En deze bibliotheek had zelfs meerdere etages én een afdeling met muziek. Diverse vinylplaten heb ik geleend met muziek van The Bangles, Cyndi Lauper, enzovoorts. Uiteindelijk fietste ik zelfs naar Geleen Zuid om ook daar nog boeken te lenen. Heerlijk was het om in het weekend weg te dromen bij een leesboek. Zoals Jacques Vriens aangeeft dat het is als een televisie in je hoofd (J. Vriens, 2020). Mijn woordenschat zal er zeker door gegroeid zijn, maar lezen deed ik voor mijn plezier. Van Pinkeltje tot de Olijke tweeling, van de strips van Pol tot de boeken van Leni Saris, van Jan de Zanger tot Thea Beckman, ze passeerden allemaal de revue. De bibliotheek was voor mij een soort tweede thuis, een plek waar ik graag was, waar men je herkende als reguliere bezoeker. 

Toen mijn kinderen klein waren hebben ze kennis gemaakt met het BoekStartkoffertje. Destijds werkte ik als leerkracht in Vaals en gingen mijn kinderen daar naar de kinderopvang. Dit alles in de brede school waar ook de bibliotheek gehuisvest was. Ook daar waren vaste bibliothecaressen of bibliothecarissen. De gesprekken en de gezellige inrichting zorgden er onder andere voor dat we er vaak naartoe gingen. Dat was ook wel nodig, want de oudste erfde het leesplezier. Toen de kinderen uiteindelijk naar de basisschool gingen, waren er boeken op school. Naar de “oude” bibliotheek in Sittard gingen we weleens als we ook naar de muziekschool waren geweest. Je kon er goed parkeren, maar door de digitalisering van het lenen was een bepaalde charme er vanaf. In de nieuwe bibliotheek “De Ligne” komen we minder vaak. In Geleen is er geen bibliotheek meer, evenmin als in Limbricht. 

Als kind had ik geluk dat de bibliotheek op loopafstand was. Dàt was de reden dat ik er in groep 6 elke week heen kon. Maar wat nu voor al die kinderen die geen bibliotheek op loopafstand hebben? De bibliotheek heeft uitleensystemen waarbij pakketten op school worden afgeleverd of de leerlingen gaan met school naar de bibliotheek of de school heeft een schoolbibliotheek. Maar bij de meeste goedbedoelde systemen is het niet mogelijk om het boek van school naar huis mee te nemen. Hoe bereiken we de kinderen die niet dichtbij een bibliotheek wonen? De kinderen die afhankelijk zijn van anderen om naar een bibliotheek te kunnen? Als de jeugd de toekomst heeft, waarom bieden we ze dan geen kansen? Als we eigenaarschap belangrijk vinden, waarom helpen we dan niet mee, zodat het kind eigenaar kan worden? Als we de meest kindvriendelijke gemeente willen worden, dan zijn we goed op weg als het de zorg in natura betreft, maar wat als we nog preventiever werken? 

Kennis is macht, het kan zorgen voor een betere opleiding en een goed inkomen. Laten we dan meedenken hoe we de jeugd nog beter kunnen bedienen. In Heerlen hebben ze in 1999 met de bibliotheekbus gereden. Deze was bedoeld voor de scholen die niet op loopafstand van de bibliotheek lagen. Zou dat niets zijn voor onze kinderen? Vaste punten waar de bibliotheek enkele uren kan parkeren? Een vaste route door de wijken van Sittard-Geleen en alle dorpskernen, waar de bibliotheek niet op loopafstand ligt. Het vaste gezicht dat je verwelkomt en een praatje maakt of je adviseert. Een boek dat je zelf uitzoekt, leent en mee naar huis mag nemen. Het kastenstelsel staat me tegen, maar anno 2021 bestaat het kastenstelsel nog voor sommige kinderen. Beter bekend als kansenongelijkheid. Ik ben echter van mening dat elk dubbeltje een kwartje kan worden als we denken in mogelijkheden, durven veranderen en zaken durven te bekijken vanuit het perspectief van kinderen. Een makkelijk bereikbaar en goed aanbod van boeken is daar één manier van. 

(15 januari 21) LAILA

Bron: 

Vriens, J. (2020). Zullen we weer gewoon schooltje gaan spelen? Hilversum: B for Books B.V. 

PIT en het vermijden van een populistisch stempel


Sinds november 2019 zijn de posters van PIT zichtbaar in de gemeente. Soms op één zuil, soms op meerdere. Ondergetekende staat met regelmaat in het weekend om 7 uur ’s ochtends zuilen te behangen. Dat vroege tijdstip heeft overigens te maken met de persoon die staat te plakken( lees; vroege vogel) en minder met een andere reden, maar dat even terzijde. Daarnaast zijn er, net als vorig jaar met Kerst, flyers in de gemeente uitgedeeld om een kerstgroet aan de inwoners van de gemeente uit te laten gaan. De reden om dit te doen, naast een oprechte wens geven aan degenen die het lezen, is om de naam van P!T onder de aandacht te krijgen van mensen.  Ja, de verkiezingen voor de gemeenteraad zijn nog ver weg ( dik 14 maanden) en ja, eerst volgt het propagandageweld van de Tweede Kamerverkiezingen. Maar toch plakken en flyeren wij op een laag pitje door. En dat heeft een belangrijke reden. 

PIT wil zich profileren met het gegeven dat ze een degelijk partij is. Een partij die in alle rust zich aan het voorbereiden is om straks, als de kiezers van mening zijn dat we deel mogen gaan nemen aan de gemeenteraad, zo goed mogelijk voorbereid aan een pittige taak te mogen gaan beginnen. Door de naam P!T te verspreiden terwijl de verkiezingen nog ver weg zijn, willen we laten zien dat we ons streven serieus nemen. Het streven om straks als een fris team nieuwe visies en ideeën te mogen brengen om zo het nog beter te maken voor Sittard-Geleen en alles en iedereen die daar bij hoort.

Een dergelijke benadering om mensen met je te laten kennismaken is het tegenovergestelde van een partij die op het laatste moment, met veel bombarie ten tonele komt en in een kort tijdsbestek mensen probeert over te halen op hen te stemmen. Er is nauwelijks tijd voor inwoners om zich te verdiepen in de achtergrond en de standpunten van een dergelijk club. Met veel show en kabaal worden mensen afgeleid van de kern van de zaak.

Tijdens de provinciale statenverkiezingen in 2019 werd een dergelijk optreden met name door Forum van Democratie gehanteerd. Een strategie die even gewerkt heeft, totdat het stof was opgetrokken en de adrenaline van de overwinning weer was gezakt. Toen bleek dat op vele fronten de partij de verwachtingen niet kon waarmaken. Het gevolg was een kaartenhuis dat onder de broze fundering (bijna) ten onder ging.  In Den Haag gebeurde iets dergelijk met de Groep de Mos. Als een wervelwind wist deze partij onder leiding van Richard de Mos de overwinning binnen te halen. Maar ook daar heeft de partij inmiddels het grootste gedeelte van zijn aanhang verloren en zal deze partij de komende verkiezingen hoogstwaarschijnlijk niet meer goed scoren. Veel bombarie, maar uiteindelijk niet goed georganiseerd.

PIT gelooft dat je mensen niet voor de gek kunt blijven houden. Misschien is de gekozen opzet van PIT om naamsbekendheid te krijgen ouderwets en oubollig; het effect van een partij die d.m.v. veel poeha op een populistische wijze te werk gaat is ook achterhaald. Zie de voorbeelden zoals zojuist besproken. Te vaak is gebleken dat men een stem geeft aan een luchtkasteel. Dat verwachtingen niet waar worden gemaakt en dat men de bevolking wederom een loer draait. Tenminste, zo wordt het door velen ervaren. Nee, laat PIT maar lekker gedegen haar gang gaan. Met af en toe een poster in het straatbeeld van onze gemeente. En straks in het voorjaar fysiek de straat op om met de mensen in gesprek te gaan. Jaja, zeker ook buiten campagnetijd om! Veel wegen leiden naar, in dit geval, 16 maart 2022. Die van ons vast en zeker ook! ( 10 januari 2021)  MAUD


PIT en een ANBI-status: een goede combinatie?

Wanneer je een partij opricht komt er een hele hoop bij kijken.

Het belangrijkste is natuurlijk om naast een goede visie, de juiste mensen te vinden. Dat is een feit waar iedere partij tegen aan loopt en dat geldt natuurlijk ook voor ons. We zijn wel van mening dat we liever met 10 gelijkgestemden de handschoen opnemen dan dat we met het dubbele aantal mensen zijn, maar dat die niet allemaal met een zelfde blik deelnemen binnen PIT. Maar dat even terzijde.

Naast het vinden van de juiste teamleden zijn er nog een hoop zaken, waar je als buitenstaander niet meteen aan zou denken. Zo zal er gezorgd moeten worden voor een registratie bij de gemeente, maar daarnaast zeker ook bij de landelijke Kiesraad. Ook moeten er voor PIT steunverklaringen worden afgegeven door niet PIT-leden om ons team straks in maart 2022 daadwerkelijk mee te laten doen aan de gemeenteraadsverkiezingen. Allemaal zaken die nog geregeld dienen te worden voor je überhaupt mag deelnemen aan de verkiezingen.

Daarnaast komen er zaken langs die meer van ons vragen dan alleen een handtekening of het organiseren van activiteiten om de registratie te voltooien. Zaken die vragen om over je visie en standpunten na te denken en die je goed moet overwegen voor je een keuze maakt.

Zo was daar ook het onderwerp “ANBI-status van een partij.” Moet je nu wel of geen ANBI-status aanvragen?

Voor degenen die niet weten wat een ANBI-status is ( en daar was ik tot kort ook een van): je maakt het dan mogelijk als partij om aan fondsenwerving te doen. Particulieren, maar zeker ook bedrijven kunnen je financieel steunen wanneer ze je als team een warm hart toedragen. 

Tsja; wat wordt de visie van PIT in deze? Uiteraard moest daar over gespard worden onderling. Je weegt de voors en tegens af. Vraag je een status aan, dan betekent het dat je strenge ( en terechte) eisen krijgt aan je administratie. Alles moet goed gedocumenteerd worden wanneer er een donatie wordt gedaan. Daarnaast dien je als partij een stevig beleidsstuk te schrijven om een status überhaupt aan te kunnen vragen.

Maar dat was nog niet eens de grote hamvraag. Die zat meer op de het vlak van “Waar heb ik zoveel geld voor nodig?”. Welke kosten rechtvaardigen het voor PIT om op zoek te gaan naar (grote) sommen geld? Geld dat dan met name bij bedrijven zal worden geworven.

Is het bijvoorbeeld voor een locatie om te vergaderen? Niet nodig voor PIT want dat hebben we tot nu toe ook kosteloos gedaan en bevalt prima. Voor corona er was gebeurde dit bij een teamlid thuis en de laatste maanden vergaderen we online.

Is het vanwege kosten om aan teambuilding te doen? Ook niet nodig want teambuilding kan op vele manieren die net zo effectief zijn en die (bijna) geen cent kosten.  Campagnekosten dan ? Andere onvoorziene kosten waar wij als nieuweling nu nog niet aan denken? Het moge duidelijk zijn:  Hoe kun je nu een goede afweging maken om een beslissing te nemen m.b.t. het wel of niet aanvragen van een ANBI-status?

In dat geval biedt overleg met een gewaardeerd collega van een lokale partij uit een andere gemeente uitkomst. Daar heeft PIT er overigens meerdere van en voor goed overleg en advies zijn die collega’s goud waard. Mensen die met hun eigen partij PIT voor zijn gegaan en die ons graag helpen om een goede start te kunnen maken binnen Sittard-Geleen in maart 2022.

De uitkomst? Een ANBI status is helemaal niet nodig! Er zijn andere zelfvoorzienende manieren voor een lokale partij om rond te komen zonder daar externe partijen voor nodig te hebben. Denk aan een kleine maandelijks afdracht door raadsleden en burgercommissieleden en ook een kleine bijdrage van leden. Onder andere deze zaken maakt dat het voor een lokale partij als PIT mogelijk zou moeten zijn om te kunnen functioneren. 

U mag weten; ondergetekende is daar blij mee. Uiteraard zijn we een team en worden zaken in gezamenlijk overleg besproken en besloten, maar het is fijn als je tot een zelfde conclusie kunt komen. 

PIT wil het , indien ons de kans wordt gegeven, graag anders doen vanaf maart 2022. 

De thema’s zullen niet veel verschillen van de andere partijen. Dat is natuurlijk ook logisch, want dat zijn de thema’s die voor de inwoners belangrijk zijn en waar het in de gemeente over gaat. Wonen, werken, leefbaarheid, sociale zekerheid etc. 

Wij zullen het verschil moeten proberen te maken in hoe we met elkaar omgaan in EN buiten de partij. Daar hoort ook transparantie bij. 

Waarom deze laatste opmerking m.b.t. een ANBI-status? Ontstaat er belangenverstrengeling als je als partij zo’n ANBI-status hebt? Nee, natuurlijk niet. Als dat zo zou zijn dan zou het nooit in het leven zijn geroepen. Echter zijn wij van mening dat je ook geen schijn moet creëren indien die te vermijden is. Een ANBI-status zou zo’n linke jongen kunnen zijn. Helemaal fijn dus dat PIT deze niet zal gaan aanvragen. 

The ANBI case is closed! ( 01 januari 2021) MAUD

De klucht rondom Forum van Democratie (FvD) 

De gebeurtenissen rondom Forum Van Democratie geven in mijn beleving maar weer eens aan hoe belangrijk het is dat je in een groep weet wat speelt. Met wie heb je van doen, waar liggen zijn of haar interesses. Maar zeker ook wat de sterke kanten en uitdagingen van je teamlid zijn.  Als je tijdens een etentje aan de vooravond van de Tweede Kamerverkiezingen pas door hebt waar de persoonlijke voorkeuren van je leider liggen en deze blijken niet te matchen met je eigen waarden en normen,  dan durf ik te stellen dat je geen goed voorwerk hebt gedaan. Ik durf ook te stellen dat je je niet hebt verdiept in zaken die wel van belang zouden moeten zijn wanneer jij je aan iets belangrijks, zoals bijvoorbeeld een politieke partij, verbindt. De vraag die dan bij mij opkomt is: wat waren de werkelijke beweegredenen om deel te gaan nemen aan deze partij? Misschien stiekem voornamelijk redenen uit eigen belang? 

Pijnlijk is vooral te zien dat men elkaar “en public” woordelijk te lijf gaat en dat er weinig overblijft van enige vorm van beschaving in de gepleegde communicatie. Ergens is het toch ironisch dat de vertegenwoordiger van de hedendaagse uil van Minerva ( aldus Baudet zelf ) nu als een soort Icarus ter aarde stort. Een mooi onderwerp voor een interessante serie voor Netflix, zou het niet op dit moment waarheid zijn in de Nederlandse politiek .Ondanks dat mensen zijn gestoken in mooie pakken en prachtige mantelpakjes; het kan het basale niveau waarop FvD nu opereert niet verhullen. De uitspraak “Hoogmoed komt voor de val" wordt ook in de deze politieke kwestie wederom bevestigd.

Het doet de gewone man in ieder geval geen goed. En laten we eerlijk zijn, de kiezer van FvD is in deze de grote verliezer.  In tijden dat burgers nog nooit zo argwanend naar het optreden van de overheid heeft gekeken, bevestigt de klucht rondom de heer Baudet en zijn gevolg dat er echt iets goed mis is in het bestuurlijk apparaat. Je kunt in mijn beleving alleen zo opereren zoals een aantal leden van FvD doet, als je alleen maar bezig bent met eigen belang. Niet de aanhang staat centraal; de (potentiële) bestuurders van de partij zijn op dit moment bezig hun hachje te redden. De goedwillenden binnen de partij zien machteloos toe hoe het FvD schip tot zinken wordt gebracht.  Heeft de heer Hiddema dit ook zo gezien en is het daarom dat hij zonder enige uitleg de Tweede Kamer heeft verlaten? Tot op heden is hij niet in de openbaarheid getreden om toelichting te geven. Zou het zijn vanuit een vorm van gêne? Wie zal het zeggen. Ondertussen blijft Baudet het podium overal waar mogelijk opzoeken. To be continued…….. ( 27-11-2020)  MAUD

 

Kamala rules!

Net zoals iedereen is het me natuurlijk niet ontgaan dat er een verandering van koers komt in de VS. Niet alleen vanwege een andere politieke kleur, maar zeker ook door het feit dat er voor het eerst in de geschiedenis een vrouw de stoel van vicepresident mag gaan bezetten.  Een geweldige gebeurtenis voor velen en ook een erkenning op zeer hoog niveau voor de invloed van een vrouwelijke leider. Ja, natuurlijk is de keuze voor Harris een politieke keuze geweest. Als je meent dat het een pure en oprechte keuze is geweest vanwege haar talenten alleen, dan heb je het mis. Haar geslacht als ook haar huidskleur hebben, hoe onbelangrijk het ook zou moeten zijn, zeker een rol gespeeld. Dat ze daarnaast een uitstekend cv heeft mag natuurlijk zeker niet worden onderkend!

Nu is de wereldpolitiek van de grootmacht Verenigde staten absoluut niet te vergelijken met de gemeentelijke politiek in onze gemeente Sittard-Geleen. Die vergelijking zal ik hier niet maken en dat is ook absoluut niet de opzet van dit blog. Wat wel een vergelijking zou mogen zijn, is de invloed van vrouwen in de politiek. Wees gerust, ik ga hier niet beginnen over het glazen plafond en de (on)gelijke kansen die vrouwen wel of niet hebben. Die discussie wordt elke keer in de politiek gevoerd en zorgt ervoor dat de kern niet wordt aangeraakt. Die kern zou moeten zijn wat een vrouwelijke leider kan bijdragen in een werkveld waar het mannelijke leiderschap overheerst. Welke talenten die meer worden toegedicht aan vrouwen en minder aan mannen kunnen een positieve bijdrage leveren aan het politieke en/of bestuurlijke veld? Als je kunt omarmen dat vrouwen over het algemeen een ander soort van leiderschap vertonen en andere accenten leggen , dan heb je een potentieel fantastische combinatie om voor je doelgroep er uit te halen wat er in zit. Je kunt elkaar aanvullen waardoor je slagkracht nog eens zo groot kan zijn.

Ik hoop van harte ( en denk het stiekem ook) dat de gekozen president niet alleen voor Kamala Harris heeft gekozen vanwege haar vrouw zijn, puur en alleen omdat dit het goed zou doen in het electoraat. Ik hoop dat ze juist is gekozen vanwege haar vrouw zijn en de andere manier van leidinggeven op belangrijke punten. Als dat zo is heeft de president goed gekozen. Hij weet dan haar talenten op waarde te schatten en hoogstwaarschijnlijk een goed team met haar te vormen in het belang van het vaderland en het uit de crisis krijgen van het ooit zo grote Amerika.  Want daar zullen we het allemaal over eens zijn; dat wordt de grote uitdaging de komende jaren voor de VS. Wie ook op welke stoel mag zitten. ( 08-11-2020)  MAUD