Laatste nieuws

Het belang van het nemen van verantwoordelijkheid door lokale bestuurders

politiekmetpit@gmail.com (Maud Schenk-Hermans) — Fri, 09 May 2025 06:52:52 GMT

(Tekst De Limburger 08 mei 2025) Besturen is geen makkelijke opgave. Het lijkt soms een open deur, maar in tijden waarin financiële tegenvallers zich opstapelen en de verbazing bij inwoners toeneemt, is het goed om dat nog eens te onderstrepen. Wethouder of gemeenteraadslid zijn is een vak apart. Een vak waarin je iedere dag opnieuw zoekt naar de balans tussen vertrouwen en verantwoording. Maar ook waarin je moet kunnen incasseren. Want de beste stuurlui staan, zoals altijd, aan wal. En tegenwoordig meestal met een toetsenbord in de aanslag.

Wie de reacties op social media volgt, weet dat de kritiek vaak ongezouten is. Het varieert van inhoudelijke opmerkingen tot grove beledigingen die zich moeilijk laten herhalen in een krant als deze. Daar moet je tegen kunnen. Maar eerlijk is eerlijk: soms zijn die kritieken ook gewoon terecht. Niet omdat mensen nu eenmaal graag mopperen, maar omdat ze zich serieus zorgen maken over hoe hun gemeenschap bestuurd wordt. En daar is soms alle reden toe.

In mijn gemeente is het niet anders. En de voorbeelden volgen elkaar de laatste tijd in rap tempo op. Onlangs stond het zwart op wit: de verbouwing van een groot sportcomplex loopt ruim vijf miljoen euro uit de pas. En dat is niet de eerste keer. Amper een week later kwam de volgende financiële tegenvaller: een administratieve fout zorgt ervoor dat de kosten voor de verbouwing van de stadssporthal in een andere kern tonnen hoger uitvallen dan gepland. De oorzaak? Er is geen rekening gehouden met de btw. De btw! Dat is geen klein detail, maar een basisprincipe waar iedere ondernemer, burger en boekhouder in Nederland dagelijks mee te maken heeft.

Als gemeenteraadslid van de desbetreffende gemeente kan ik dan ook niet anders dan erkennen: dit is pijnlijk. En eerlijk gezegd: het is onverklaarbaar. De gemeente beschikt over tal van knappe koppen, goed opgeleid, met ervaring en kennis van zaken. Dan mag je verwachten dat dit soort fouten niet worden gemaakt.

En precies daar wringt het. Want deze fouten raken niet alleen de gemeentekas, ze raken ook het vertrouwen. Vertrouwen van inwoners in hun bestuurders. Vertrouwen in het systeem. En dat is broos, zeker in tijden waarin polarisatie op de loer ligt en mensen zich snel afwenden van de politiek. Als er dan weer een financieel lijk uit de kast komt, wordt uitleggen lastig. Zeker wanneer inwoners zelf ook elke euro moeten omdraaien.

Tegelijkertijd wil ik iets anders benoemen: als gemeenteraad sta in een dergelijk geval met de rug tegen de muur. Er ligt een raadsbesluit. De schop is in de grond, contracten zijn gesloten er zijn verwachtingen gewekt. En nu wordt de gemeenteraad gevraagd extra geld vrij te maken voor iets dat voorkomen had kunnen worden.

De keuze is geen zwart-witverhaal. Zeg je nee tegen de extra middelen, dan dreigt een bouwstop of juridische problemen. Zeg je ja, dan legitimeer je indirect een gang van zaken die niet door de beugel kan. Het is kiezen uit twee kwaden.

Feit is; dit had nooit zo mogen lopen. En feit is ook dat nog niet duidelijk is wat het juiste antwoord is. Het is een dilemma dat schuurt en zowel raad als college dwingt tot scherpe reflectie.

Het is zaak dat dergelijke fouten niet weggemoffeld worden onder de mat van bestuurlijke complexiteit. Dan zal er niet snel iets veranderen. Met een beetje gezond verstand en voldoende zorgvuldigheid hadden deze tegenvallers niet hoeven ontstaan.

Bestuurlijke zelfreflectie is in dergelijke gevallen van groot belang. Dat zijn we aan onze inwoners verplicht. Transparantie en rekenschap vormen de ruggengraat van een gezond lokaal bestuur. Willen we het vertrouwen in de politiek herstellen, dan is dat de eerste stap.

Beugelbekkie

politiekmetpit@gmail.com (Maud Schenk-Hermans) — Thu, 05 Oct 2023 19:12:37 GMT

Beugelbekkie (Mijn Gazet 05 oktober 2023)

Als je een gezin hebt met meerdere kinderen, dan is het bijna een vanzelfsprekendheid dat er op een moment een orthodontist om de hoek komt kijken. Waar een eeuw geleden een beugel voor de gewone mens ondenkbaar was, is het ijzerwerk om je tanden recht te zetten nu niet meer uit het straatbeeld weg te denken. Zeker op middelbare scholen is het beugelgehalte behoorlijk. Wist u trouwens dat de voorloper van onze huidige beugel dateert uit 1728? De Parijse tandarts Fauchard bedacht hoe de stand van tanden veranderd kon worden met een strip, ook wel de bandelette genaamd. In een tijd waarin opnieuw aandacht voor esthetiek volop hoogtij vierde, kon een dergelijke uitvinding niet uitblijven.

Plaatjes, elastiekjes, stangetjes; noem het en wij zijn er inmiddels goed bekend mee. Net als de hoge kosten die een beugel met zich meebrengt overigens. Het mag wat kosten om je gebit te verfraaien. Waar er vroeger allerlei soorten en maten waren wat beugel betreft , lees “jaren 90,”, heb ik nu het idee dat het vooral “het vaste hekwerk” betreft zoals wij dat thuis noemen. Bij u zal het eerder bekend zijn als de plaatjesbeugel. Zelf had ik de pech om met een buitenboordbeugel te mogen rondlopen. Een groot roze blok dat je tanden omsloot en dat werd bevestigd aan een soort stoffen helm. Gelukkig hoefde ik dat ding niet 24 uur per dag te dragen en kwam het gevaarte pas in beeld bij het slapen gaan. Maar dat ik het ding verafschuwde, hoef ik vast niet uit te leggen.

Behalve de verschillende accessoires van een beugel, zijn we inmiddels zeker ook goed bekend met het puberale gedrag rondom de verzorging van dat ding. Dat dit geen goede combinatie is, hebben we inmiddels mogen ervaren. Waar de een alle opdrachten rondom de verzorging van de praktijk netjes opvolgde, verzaakte de ander deze juist ernstig. Met alle gevolgen van dien. Want degene die het betreft (dat hou ik uiteraard voor mezelf) lapte werkelijk elke regel aan zijn laars. Geen kauwgom? Meneer heeft alle soorten reeds met beugel uitgeprobeerd. Tanden poetsen? Ja, maar zeker niet met de frequentie die werd aangeraden. Elastiekjes dragen? Die zijn niet cool en dus bleven deze netjes in het zakje. Totdat het telefoontje kwam en gevraagd werd of ik de volgende keer mee kwam naar de afspraak. Waar de mededeling werd gedaan dat er ijzeren stangetjes werden geplaatst omdat zoonlief zich niet aan de regels hield. Er was geen progressie meer. En dus werd het hekwerk versterkt met twee stangetjes. Waar zoonlief niet blij mee was, maar ondergetekende zeker ook niet. Het puberbrein en een beugel; het is niet altijd de beste match hebben wij helaas ervaren.

De kunst van het toegeven

politiekmetpit@gmail.com (Maud Schenk-Hermans) — Sun, 10 Sep 2023 05:59:22 GMT

De kunst van het toegeven (column Mijn Gazet nr.76)

Ik ga maar meteen met de billen bloot. In mijn vorige column ben ik niet “helemaal eerlijk geweest.” Ik heb me schuldig gemaakt aan wat anderen als fake news zouden bestempelen. Monatoetjes worden namelijk helemaal niet gemaakt in Maastricht. Hoe graag ik ook zou willen, de eer van productie ligt elders. En om het nog completer te maken; de productie ligt inmiddels zelfs buiten onze landsgrenzen. Monatoetjes worden gemaakt in Heilbronn. De foute informatie was overigens in mijn geval er eentje van slechte research. Gelukkig werd ik door een aantal oplettende lezers (waaronder onze burgemeester) vriendelijk op mijn desinformatie gewezen. En dus trek ik bij deze het boetekleed aan en beken ik dat ik slordig was. Om er ook meteen bij te zeggen dat ik de volgende keer mijn informatie dubbel check om te voorkomen, dat er weer een fabeltje wordt opgeschreven door ondergetekende. Les geleerd, zullen we zeggen.

De geschetste situatie leverde overigens ook inspiratie op voor deze column. Want toegeven dat je fout zit; dat is niet voor iedereen gewoon. Kijk om je heen en er zijn voorbeelden genoeg. Bill Clinton en Lance Armstrong zijn bekendheden die met een stalen gezicht over iets spraken, wat later niet waar bleek. Zij hebben op vervelende wijze ervaren dat de waarheid vaak de leugen achterhaalt. Ook dichterbij huis zijn er voorbeelden genoeg. Ze zijn in elke sector te vinden en zijn divers van aard. En waar de ene misinformatie nog onschuldig is, gaan andere foutieve beweringen een stuk verder waarbij mensen beschadigd raken. Met alle gevolgen van dien.

Waarom doen mensen dat? Bewust, foutieve informatie geven? Wetende dat je niet eerlijk bent over dat wat je naar de buitenwereld uitspreekt en ook wetende dat je oneerlijkheid ooit boven tafel zal komen. En dat dit consequenties heeft voor je geloofwaardigheid. Waarom dan toch vasthouden aan wat een luchtkasteel is?

Ik vind het fascinerend. Zeker in het geval van Lance Armstrong die jarenlang op het arrogante af volhield dat hij op eigen kracht fantastische prestaties leverde. Die zich liet fotograferen voor al zijn behaalde gele truien voor een verhaal over het tegenspreken van het gebruik van doping. Totdat hij niet meer onder de waarheid uit kon. Die enorm van zijn voetstuk viel en sindsdien als een paria behandeld wordt. Iets dat ik verdrietig vind. Want het blijft een feit dat hij absoluut ook zonder doping een topsporter pur sang was. Die een ernstige ziekte te boven kwam en wederom de top van de wielersport bereikte, wat een ongekende prestatie is. Dat is door velen vergeten, omdat hij er voor koos niet eerlijk te zijn. Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt hem wel. Dat heeft Lance pijnlijk mogen ervaren.

Maud Schenk-Hermans 9 september 2023

Van burger naar burgerraadslid

laila.wakrim@gmail.com (Laila Wakrim) — Thu, 07 Sep 2023 05:48:19 GMT

Van burger naar burgerraadslid

B ij ons thuis werd vroeger altijd gestemd. Ik ben opgegroeid met het idee dat stemmen een voorrecht is. En als ik kijk naar het stemrecht voor vrouwen, dat ruim een eeuw geleden door onder andere Aletta Jacobs tot stand is gekomen, kan ik dat alleen beamen. Zo lang geleden is het immers niet dat vrouwen niet mochten stemmen.

Niet alleen stemmen is een voorrecht, maar ook democratie. In steeds meer landen om ons heen wordt democratie steeds beperkter. Denk aan vrijheid van meningsuiting, persvrijheid, regelgeving rondom abortus, het sluiten van een homohuwelijk of de acceptatie van de LGBTIQ-gemeenschap. Ik voel me gezegend in ons land.

Uiteraard zijn er zaken waar wellicht nog iets in kan worden verbeterd, maar ook dat is democratie. De meeste stemmen gelden. Tevens kun je klagen óf het accepteren óf er actief iets aan doen. Ik heb dit laatste gedaan, me verkiesbaar gesteld en ik mag PiT als burgerraadslid in de gemeente Sittard-Geleen vertegenwoordigen. Vanuit de hoop iets te kunnen betekenen voor, onze burgers in, onze maatschappij.

Het motto voor deze uitdaging en dit avontuur is onderstaand prachtige ‘gebed om kalmte.’ Deze wordt in Amerika o.a. bij AA-meetings gebruikt (bron: Wikipedia). De vertaling:

God, schenk me
kalmte om te aanvaarden wat ik niet kan veranderen,
moed om te veranderen wat ik wel kan veranderen
en wijsheid om het verschil hiertussen te zien.

https://sittard-geleen.nieuws.nl/nieuws/20220518/benoeming-burgerleden-gemeenteraad-sittard-geleen/

Mona aan de leiding!

politiekmetpit@gmail.com (Maud Schenk-Hermans) — Tue, 22 Aug 2023 09:10:49 GMT

Mona aan de leiding! (foto: gregorservais.nl)

Ik ben groot van fan van Mona. Nee, ik bedoel dan niet het toetje uit de supermarkt waarbij de keuze reuze is. Ik heb het over Mona Keijzer, de politica uit Volendam, die na jaren trouwe dienst onlangs besloot om haar politieke partij te verlaten.

Het is overigens niet haar exit die maakt dat ik haar bewonder. Ja, we delen dat we ooit samen deel uitmaakten van dezelfde partij en ook ik heb de beslissing gemaakt dat een andere manier van politiek bedrijven beter bij mij past. Nee, al had Mona bij partij X gezeten met waarden die ik totaal niet aanhang, dan nog zou ik hier de loftrompet over haar afsteken. Het is haar persoonlijkheid waar ik groot fan van ben. En dan vooral haar kwaliteit om je rug recht te houden in moeilijke tijden.

Nu heb ik altijd wel sympathie gehad voor vrouwen met een eigen mening. Jeanne D’arc, Marie-Antoinette en ook Josephine (vrouw van Napoleon) zijn voorbeelden van vrouwen die ik bewonder. Over deze vrouwen heb ik diverse boeken gelezen en elke keer ben ik verbaasd over het feit dat deze vrouwen veel meer diepgang hadden, dan dat in het algemeen bekend is. Ze hadden in hun tijd veel minder bewegingsruimte, maar wisten toch hun stempel te drukken met hun persoonlijkheid en karakter. In een tijd waar de man het voor het zeggen had, absoluut geen gemakkelijke opgave!

Ik herken me in deze vrouwen. Klakkeloos een mening overnemen zit niet in mijn DNA en dat wordt me niet altijd in dank afgenomen, ervaar ik met regelmaat. In het dagelijkse leven is het hebben van een eigen mening, zeker als vrouw, niet altijd in je voordeel. Niet iedereen kan het waarderen dat je als vrouw je mannetje staat en dat levert met regelmaat verschillende classificaties op die niet erg fraai en complimenteus zijn. Ik heb daar overigens dankbaar gebruikt van gemaakt toen ik een naam zocht voor mijn partij. Van mijn kant zult u dus geen klaagzang horen in deze.

Terug naar Mona Keijzer. Een vrouw die veel tegenwind heeft ervaren, maar zich daar nooit door uit het veld heeft laten slaan. Teamwork is belangrijk voor haar, maar wanneer beslissingen tegen haar kern van normen en waarden ingaan, dan spreekt ze zich uit. Waar de grote groep uit angst voor hun positie ervoor kiest te zwijgen, laat zij van zich horen. Wat de consequenties ook mogen zijn. Het heeft haar zelfs haar positie als staatssecretaris gekost. Een vrouw naar mijn hart, mocht dat nog niet duidelijk zijn.

Ik hoop van harte op haar terugkeer in de Nederlandse politiek. Er leiden veel wegen naar Rome, ook in de Nederlandse politiek. Mona will be back; let op mijn woorden.

Maud Schenk-Hermans 22 augustus 2023

Social media

politiekmetpit@gmail.com (Maud Schenk-Hermans) — Sun, 07 May 2023 06:37:32 GMT

Elk voordeel "heb" z'n nadeel

(Mijn Gazet week 18-2023)

Het is zaterdagmiddag en na een bezoekje aan de hockeywedstrijd van zoonlief 4 en het opruimen

van het ontbijt van onze gasten, heb ik eindelijk tijd om het nieuwe LINDA. tijdschrift te lezen. Als ik

het blad opensla lees ik de eerste bijdrage van de eigenaresse van het blad over prinses Amalia. Het

betreft de hachelijke situatie waar onze toekomstige koningin op dit moment in verkeert. Het niet

meer naar school kunnen gaan, omdat er louche personen zijn die er op uit zouden zijn om haar

veiligheid in het geding te laten komen. Maar ook rept Linda over de aanvallen op deze jonge vrouw

op social media. Over hoe ze eruitziet, wat ze draagt en hoe ze zich beweegt àls ze al in het openbaar

verschijnt. Want dat is sinds een aantal maanden geen vanzelfsprekendheid meer.

Met name de uitspraken over social media is herkenbaar, ook ik zie deze langs komen. En ook ik ben

verbaasd over wat er allemaal geschreven wordt op de socials. Overigens niet alleen over Amalia; ik

bedoel dan in het algemeen. Social media is meestal een prachtig medium, maar kent zeker ook haar

donkere kant.

Uiteraard zit ik ook “erop.” Facebook, LinkedIn, Instagram; ik heb ze alle drie. Tiktok is echter niet

aan mij besteed want om eerlijk te zijn krijg ik dat niet verwerkt. De snelheid waarmee de beelden en

geluiden elkaar opvolgen, zorgen voor een kortsluiting in mijn brein heb ik gemerkt en dus blijf ik

daar verre van. Iets waar ik overigens helemaal niet rouwig over ben.

Maar even terug naar waar Linda de Mol over sprak; de negatieve uitlatingen op bijvoorbeeld een

Facebook. Bij bijna elk thema zijn ze schering en inslag en ook de toon zorgt regelmatig voor een

opperste staat van verbazing bij ondergetekende. Ik vraag me soms echt af of mensen er een

spelletje van maken wie de meeste grove en gemene opmerking durft te plaatsen. Waarbij het

respect voor de ander totaal ontbreekt.

Wat bezielt iemand om helemaal los te gaan op het internet? Is het de anonimiteit ( want mocht u

het niet weten; velen posten onder een pseudoniem) die maakt dat je opeens los kunt gaan over een

ander? Is het door een gebrek aan een eigen zinvol leven? Wat bezielt je om zo tekeer te gaan als

een grote pestkop denk ik dan.

Begrijp me niet verkeerd; een pittige discussie moet kunnen en je hoeft het zeker niet altijd met

elkaar eens te zijn. Echter zijn sommige uitspraken grensoverschrijdend en kwetsend zonder

onderbouwing. Gewoon omdat het kan. Een ontwikkeling waar ik me zorgen over maak en me

afvraag waar het eindigt. Wie het weet, mag het zeggen.

Wat is dat toch?

politiekmetpit@gmail.com (Maud Schenk-Hermans) — Sun, 30 Apr 2023 07:45:54 GMT

Hoe een rol je gedrag kan bepalen

(Mijn Gazet week 22-2022)

Ik geef het toe. Ik ben een week dier. Of een watje, zoals mijn oudste zoon me liefkozend betitelt. Zo eentje die moet sniffen bij Spoorloos. Of die de tranen in de ogen heeft staan, als de Titanic voor de 100 ^e keer op de t.v. is gezonken. Eentje, die na eerst alles bijelkaar te hebben geschreeuwd, uiteindelijk zelf de harige 8-poter buitenzet omdat “elk leven immers telt.”

Mijn reeds eerder genoemde zoon begrijpt niet hoe het komt dat zijn moeder in haar werk een harde (eerlijke) tante kan zijn, maar thuis juist zo mak als een lammetje is die met regelmaat valt voor de grote blauwe ogen van de jongste spruit met alle gevolgen van dien.

“Ik snap het niet”, is wat zoonlief 1 regelmatig zegt als zoonlief 4 zojuist weer iets heeft weten te regelen. Hoe kan het toch, vraagt hij dan, dat jij zo anders thuis bent dan op je werk? Een fascinerende vraag om bij stil te staan.

Het zal vast met mijn rol te maken hebben. Als leidinggevende wordt van mij verwacht dat ik duidelijk ben. Dat ik naast ja, zeker ook nee kan verkopen. En heel eerlijk; dat kan ik uitstekend. Als ik van mening ben dat er goede argumenten zijn om iets te doen of juist te laten, dan zal ik dat vertellen. Onderhandelen? Kan ik als de beste. Wil je een goede deal, bijvoorbeeld met de bussen voor een schoolreisje? Vraag mij. Ik haalde vroeger met gemak een paar honderd euro van een offerte af, die uiteraard te goede kwam aan onze leerlingen. Moet er onderhandeld worden; ik ben “je mannetje”. Zonder blikken of blozen geef ik tegengas, totdat er een compromis uitrolt, dat meestal in mijn voordeel is.

Maar o wee als ik niet op mijn werk ben, maar gewoon in familiaire kring. Dan komt er een schijnbaar ander persoon bovendrijven. De pittige tante is opeens in geen velden of wegen meer te bekennen. Onderhandelen op de zaterdagmarkt in Montpellier bijvoorbeeld? Of afdingen op een auto? Ik bak er helemaal niks meer van. Sterker nog; mevrouw kijkt met verschrikte puppy ogen manlief aan en hoopt dat hij de onderhandelingen voortzet. Met gewenst resultaat zult u begrijpen.

Hoe kan dat nu zo verschillend zijn vraag ik me af? Waarschijnlijk heb je in je werk toch een wat meer afstandelijke rol en schep je een verwachtingspatroon dat hoort bij je rol of functie. Bepaalde gedragingen komen dan sterker naar voren. Kenmerken die privé naar de achtergrond gaan. Gelukkig denk ik dan, want ondanks dat ik me prima in mijn zakelijke kant kan vinden, ben ik zeker blij dat de zachte kant ook bij me hoort. Of moet ik week zeggen?

De Snoek

politiekmetpit@gmail.com (Maud Schenk-Hermans) — Mon, 24 Apr 2023 10:38:37 GMT

Mijn man heeft een nieuwe liefde. En waar menigeen gaat voor jong en fris, gaat manlief voor een Grande Dame uit 1966 die aan rondingen geen gebrek heeft.

Deze “godin” heeft, naast het hart te hebben veroverd van mijn echtgenoot, een pontificale plek gekregen op onze binnenplaats. Mocht ik haar niet tegen willen komen, dan heb ik pech. Ze valt niet te missen wanneer je bij ons de achterdeur uitloopt richting binnenplaats. Ze neemt behoorlijk wat plek in en dat mag men weten ook.

Voor u nu denkt dat ik mijn spullen mag gaan inpakken en op zoek ga naar een andere woonplek, dan kan ik u geruststellen. Van dergelijke taferelen is zeker geen sprake in huize Schenk. De dame in kwestie is namelijk een beige Citroen ID/DS 19B, ook wel Snoek of Strijkijzer genaamd.

Elke vrije minuut van zijn tijd, spendeert echtgenoot aan deze klassieke auto. Ik heb de motorkap al menig keren omhoog zien gaan en de motorinhoud is ook mij inmiddels bekend.

Wat ook mijn verbazing schetst; haast iedere man van boven de 40 is in de ban van deze auto. Patiënten die naar ons laboratorium komen, maken bijna altijd wel een liefkozende opmerking over de blikken godin. Zelfs onze burgemeester steekt niet onder stoelen of banken dat mijn man een geluksvogel is met deze wagen. Zo stuurde onze burgervader mij afgelopen week een bericht. Naast ons fijne Pasen te wensen, kwam de Snoek natuurlijk ook nog even langs in zijn berichtgeving.

Afgelopen zondag was het eindelijk zover. We mochten voor het eerst een stukje met “haar” gaan rijden. Het zonnetje scheen, de temperatuur was boven de 15 graden (“want anders gaan we niet rijden”) en dus werd de auto geprepareerd voor familiebezoek in Puth. Daar er nog eerst een scooter moest worden gestald bij opa en oma en zoonlief vanwege zijn stage niet beschikbaar was, reed ondergetekende op zoonliefs scheurijzer vooruit. Dat de oldtimer me niet eens kon bijhouden en pas arriveerde nadat ik lang en breed was gearriveerd, bevestigde voor mij op dat moment des te meer dat de “Grande dame” niet aan mij was besteed.

Totdat ik bij de terugreis naar huis voor het eerst mijn opwachting maakte in “ dat oude blik met die niet noemenswaardige kleur.” Joost mag weten wat er gebeurde, maar mijn weerstand smolt als sneeuw voor de zon. De nostalgie, de geweldige leren stoelen en het antieke interieur. Het deed iets met me.

Ik zeg het maar eerlijk; ik ben om. De Snoek heeft inmiddels ook mij weten te betoveren. En ach, dan neemt ze toch een grote plek in op onze binnenplaats? Als we ons daar druk over moeten maken, toch?

Sterke vrouw

Mon, 01 Aug 2022 15:44:03 GMT

Ik kom ze geregeld tegen...

Sterke vrouwen, dat zich niet zozeer uit in lichamelijke kracht als wel in vrouwen die zich niet laten breken. Waarom niet? Wellicht omdat ze al gebroken zijn?

Soms maakt dat juist kwetsbaar. Ik weet het niet, maar geen vrouw zo sterk zonder dat er een verhaal achter zit. De kracht zit hem in hoe zij met tegenslag omgaan. Hoe ze maar door lijken te gaan en stoer overkomen. Overkomen, precies in dat woord zit het hem. Een stoere oftewel sterke vrouw, wordt niet zomaar zo. Vaak is ze gevormd door het leven. Door tegenslag als ziekte, dood, pesten, mishandeling, armoede, of andere zaken. Daarnaast moeten vrouwen het vaak opnemen tegen mannen als het gaat om loonverschillen, sekse-discriminatie en bijvoorbeeld het omgaan met het moederschap. Fulltime werken, deeltijd werken, of niet werken en ‘thuisblijfmoeder’ worden. Welke keuze een vrouw ook maakt het lijkt nooit de goede keuze.

Ik gun het vrouwen dat ze de keuze maken die bij hen hoort en past en waar zij zich gelukkig bij voelen. En dat ze zich realiseren dat je nooit iedereen tevreden kunt houden.
Een vrouw die goed voor zichzelf zorgt is een vrouw die goed voor anderen kan zorgen. Eerst jezelf en dan de ander. Ditzelfde geldt uiteraard ook voor mannen, maar toch is dat anders.

Zo lees ik de laatste tijd hoe bijvoorbeeld gereageerd wordt richting vrouwelijke politici. Ik schrik van sommige uitlatingen. Een vrouw die weet wat ze wil, wordt meteen als kenau uitgemaakt. Er lijkt een ideaalbeeld te bestaan. Het ideaalbeeld is echter een beeld waar we niet aan kunnen voldoen en die voor iedereen anders is. Laten we vanaf nu afspreken dat we ons niet in een hokje laten stoppen en laten we elkaar als vrouwen eens bemoedigend aanspreken. Laten we aardig zijn voor mensen van hetzelfde geslacht. Kijk wat er gebeurt als je iemand complimenteert. Achter iedere sterke vrouw zit namelijk een verhaal van een heel klein meisje. Dat kleine meisje heeft wat meegemaakt. Dat meisje zou je nooit als kenau uitmaken. Zie dat kleine meisje óók op dat moment.

Onze gemeente kent heel veel sterke en moedige vrouwen. Zo zijn er vrouwen die een pleegkind opvangen, de vrouw die naar de voedselbank moet doordat ze er alleen voor is komen te staan met haar kinderen. Maar ook de vrouw die een chronische ziekte kreeg, er een stiefgezin bij kreeg of de moeder die elke dag zorgen heeft voor haar zieke kind. En niet te vergeten de vrouw die overleeft in een gezin waarvan eenieder denkt dat het een leuk gezin is, maar waar zaken achter gesloten deuren gebeuren waar niemand weet van heeft. Deze vrouwen wonen in onze gemeente en misschien wel naast je. Vaak wimpelen ze een compliment af of een knuffel. ‘Doe normaal dan doe je al gek genoeg’ is dan het motto. Wees lief voor ze! Het zijn undercover heldinnen! Sterke vrouw ik hou van jou!

Laila Wakrim, burgerraadslid PIT

Moeders in de politiek

Sun, 08 May 2022 15:58:15 GMT

Het is dit weekend weer moederdag;

een moment voor velen om even stil te staan bij bijzondere vrouwen die op een of andere manier een belangrijke (moeder)rol in hun leven spelen of speelden.
Moeders in alle soorten en maten om het maar even zo te zeggen. Daarnaast tegenwoordig ook vaak moeders met een baan, parttime of fulltime, in allerlei sectoren.

Dan is het natuurlijk ook niet zo vreemd dat er ook moeders zijn die op een of andere manier gelinkt worden met de politiek. Landelijk, provinciaal of lokaal. Je komt ze overal tegen.

Binnen PIT is ook een aantal moeders actief. Om precies te zijn Laila, Karin en ondergetekende.

Politiek en vrouwen, moeders in het speciaal; het was en blijft toch wel een dingetje.
De vraag die we regelmatig krijgen is of politiek wel te combineren is met het moederschap en de andere dingen waar wij ons in het dagelijkse leven mee bezighouden. Of we ons gezin niet te kort doen, omdat we politiek betrokken willen zijn. Een vraag die volgens ons zelden of nooit aan een mannelijke collega wordt gesteld. Wat voor ons, anno 2021, een vreemde gewaarwording is.

De vrouwen binnen PIT zijn het er unaniem over eens dat vrouwen, eventueel met “moeder zijn-ervaring” een mooie toevoeging zijn in de politiek. Ze hebben een andere visie op zaken, bedrijven op een andere manier dan de gemiddelde man leiderschap en weten zo de kijk op situaties in samenspraak met anderen alleen maar te verbreden. Dat we in Sittard-Geleen in ons huidige bestuur al 2 powervrouwen, toevallig ook met moeder zijn-ervaring, mede aan het roer hebben staan; we juichen het alleen maar toe.
Daarnaast hebben de vrouwen binnen PIT, ook een drive om mee te denken over hoe zaken beter en mooier zouden kunnen in onze gemeente. Geslacht is onbelangrijk; de wil en de passie maken dat we samen met de anderen in ons team een koers willen uitzetten om het nog beter te maken in Sittard-Geleen. We delen de liefde voor Sittard-Geleen en de passie om zaken in beweging te krijgen. Meer heb je niet nodig, toch?

Naar onze kinderen toe willen we maar een ding meegeven; leef voor je passie en droom groot. Met de juiste instelling kun je komen waar je maar wilt! Inzet, passie, vasthoudendheid maar zeker ook respect voor anderen zijn volgens ons de kernwoorden om zaken en mensen in beweging te krijgen. Vrouw of niet; in onze huidige maatschappij telt iedereen mee, als je bereid bent je er voor in te zetten. Laat je niets anders wijs maken!

Fijne Moederdag ♥

In Gelaen bèn ich gebaore

Thu, 11 Nov 2021 16:50:50 GMT

"Succes met je politieke carrière."

Dat krijg ik de laatste tijd te horen. Maar ik heb al een carrière en het is niet daarom dat ik de stap heb gezet om bij P!T te gaan.

Het carnavalslied van In Gelaen bèn ich gebaore (J. Ridderbeekx & B. Dijcks) is één van de redenen. De tekst luidt als volgt: ‘In Gelaen bèn ich gebaore, in Gelaen veul ich mich toes.
Ich wil nõrges angesj wone, hie sjteit mien auwesjhoes.’ Dat laatste klopt overigens niet meer. Het huis is afgebroken en er staat nieuwbouw. Maar goed, terug tot de kern.

Wat carnavalsmuziek te maken heeft met P!T? Een ander lied: ‘Kènger van de weareldsjtad’
(Tekst: Thijs Arts & Ben Erkens) illustreert dit. Men was trots op zijn woonplaats. Of je nu in Geleen, Sittard, Born of de andere dorpskernen van onze huidige gemeente.
Als er iets is wat ik me van die tijd herinner zijn het de posters met een protest tegen kernwapens én de posters waarbij men tegen het samengaan van Sittard en Geleen was. Dat zal nu ruim 30 jaar geleden zijn?

Als er wordt gesproken over de gemeente is het vaak in de vorm dat vroeger alles beter was. Maar is dat zo? Verf met lood, zonder autogordels in de auto, enz. Uiteraard kijk ik graag met weemoed terug, maar ook dan zie ik dat we met onze tijd mee zijn gegaan. Verandering is niet per definitie negatief. En soms is het zoals het is en rest ons niets anders dan het te accepteren.

Wat is de reden om aansluiting bij P!T te zoeken?
De trots lijkt weg. Er wordt vaak gewezen naar elkaar alsof we nog uit Sittard, Geleen of Born zijn. Maar ook dan verwijs ik weer naar een carnavalshit: ‘Allein bèsse niks, biejein bèsse alles. En es et carnaval is dan gaon veer handj in handj’ (Ben Erkens).

Als we vanuit die bril zouden kijken en samen gaan voor een gemeente waar we trots op zijn? Een gemeente zonder onkruid, afval op straat en poep op de stoep? Samen, door de aanvulling die we op elkaar zijn, te zien. En niet alleen tijdens de carnavalsperiode, maar het hele jaar door? Dit is in de lijn van de visie van P!T.

Vroeger zei men: ‘Niet zeuren, maar doen.’ Men zei ook: ‘Je kunt beter proberen en vallen, dan nooit een poging wagen.’ Die spreuken koester ik. Niet alles van vroeger is per se beter, maar dit zijn wijze spreuken. Nieuwe carrière? Nee, de betrokkenheid, bij onze gemeente, van een trotse inwoner in een groep met meer trotse inwoners. Bij P!T stropen wij onze mouwen op, doe je mee?

Ook een dubbeltje kan een kwartje worden

Fri, 15 Jan 2021 17:11:06 GMT

Het algemeen en maatschappelijk belang van een bibliotheek

Op de middelbare school werd ons het kastenstelsel in India uitgelegd. Het kastenstelsel wordt gekenmerkt door ongelijkheid. Een dubbeltje kan geen kwartje worden. Maar wat nou als dat dubbeltje heel erg zijn best doet om een kwartje te worden? Het kwartje mag een kwartje blijven, omdat het zo geboren is. Wellicht doet dit kwartje daar helemaal niets voor. De middelbare schooltijd is al lang geleden, maar de oneerlijkheid van dit systeem is me altijd bijgebleven. Van thuis uit kreeg ik mee dat hard werken loont en het kastenstelsel staat hier haaks op. Hoe hard je ook werkt, je blijft in dezelfde kaste.

In groep 6 van de basisschool vertelde de leerkracht dat een lidmaatschap van de bibliotheek gratis was voor kinderen. Je kon naar de bibliotheek en daar een pasje aanvragen. Diezelfde week heb ik me lid gemaakt en vanaf dat moment was ik er wekelijks te vinden. Het Volkshoes, waarbij het gemeenschapshuis en de bibliotheek in één gebouw zaten. Met de klasgenoten van de basisschool vierden we er onze carnavalsviering met de alom bekende liedjes “Dan kal ich plat” (van Ben Erkens) of “In Gelaen bèn ich gebaore” (van Jan Ridderbeekx). En enkele dagen later liep ik door dezelfde hoofdingang om de biebboeken in te wisselen. De indeling staat me nog zo voor de geest. Bij binnenkomst had je links de balie waar je de boeken kon inleveren. De balie liep rond af. Je keek dan uit op de stripafdeling en als je daaromheen liep kwam je uit bij de jeugdboeken. De rijen rechtsachter waren de informatieboeken en linksachter waren de volwassenboeken. Later kwam er ook de speel-o-theek bij, een geweldig initiatief waarbij je spellen voor een klein bedrag kon lenen. Wat me ook bijstaat zijn de bibliothecaressen die een praatje met je aanknoopten. Drie van hen staan me nog bij qua uiterlijk, een lange, smalle dame met krullen, een dame met blonde haren en een dame met donkere haren. Na het inleveren van de boeken het gevoel van spanning om weer nieuwe boeken te lenen. Zou het boekje dat er vorige keer niet was er nu wel zijn? En als dat zo was, het verheugen en de voorpret om aan het boek te kunnen starten. De boeken werden destijds nog afgegeven aan de balie. Er werd een datumstempel gezet en de gele kaart in het boek werd eruit gehaald en in een kast gelegd, waar men die de volgende keer weer terug kon vinden. Dit duurde tot de brugklas, toen was ik door bepaalde series heen en in het centrum van Geleen hadden ze soms boeken van een serie die ik nog niet gelezen had. En deze bibliotheek had zelfs meerdere etages én een afdeling met muziek. Diverse vinylplaten heb ik geleend met muziek van The Bangles, Cyndi Lauper, enzovoorts. Uiteindelijk fietste ik zelfs naar Geleen Zuid om ook daar nog boeken te lenen. Heerlijk was het om in het weekend weg te dromen bij een leesboek. Zoals Jacques Vriens aangeeft dat het is als een televisie in je hoofd (J. Vriens, 2020). Mijn woordenschat zal er zeker door gegroeid zijn, maar lezen deed ik voor mijn plezier. Van Pinkeltje tot de Olijke tweeling, van de strips van Pol tot de boeken van Leni Saris, van Jan de Zanger tot Thea Beckman, ze passeerden allemaal de revue. De bibliotheek was voor mij een soort tweede thuis, een plek waar ik graag was, waar men je herkende als reguliere bezoeker.

Toen mijn kinderen klein waren hebben ze kennis gemaakt met het BoekStartkoffertje. Destijds werkte ik als leerkracht in Vaals en gingen mijn kinderen daar naar de kinderopvang. Dit alles in de brede school waar ook de bibliotheek gehuisvest was. Ook daar waren vaste bibliothecaressen of bibliothecarissen. De gesprekken en de gezellige inrichting zorgden er onder andere voor dat we er vaak naartoe gingen. Dat was ook wel nodig, want de oudste erfde het leesplezier. Toen de kinderen uiteindelijk naar de basisschool gingen, waren er boeken op school. Naar de “oude” bibliotheek in Sittard gingen we weleens als we ook naar de muziekschool waren geweest. Je kon er goed parkeren, maar door de digitalisering van het lenen was een bepaalde charme er vanaf. In de nieuwe bibliotheek “De Ligne” komen we minder vaak. In Geleen is er geen bibliotheek meer, evenmin als in Limbricht.

Als kind had ik geluk dat de bibliotheek op loopafstand was. Dàt was de reden dat ik er in groep 6 elke week heen kon. Maar wat nu voor al die kinderen die geen bibliotheek op loopafstand hebben? De bibliotheek heeft uitleensystemen waarbij pakketten op school worden afgeleverd of de leerlingen gaan met school naar de bibliotheek of de school heeft een schoolbibliotheek. Maar bij de meeste goedbedoelde systemen is het niet mogelijk om het boek van school naar huis mee te nemen. Hoe bereiken we de kinderen die niet dichtbij een bibliotheek wonen? De kinderen die afhankelijk zijn van anderen om naar een bibliotheek te kunnen? Als de jeugd de toekomst heeft, waarom bieden we ze dan geen kansen? Als we eigenaarschap belangrijk vinden, waarom helpen we dan niet mee, zodat het kind eigenaar kan worden? Als we de meest kindvriendelijke gemeente willen worden, dan zijn we goed op weg als het de zorg in natura betreft, maar wat als we nog preventiever werken?

Kennis is macht, het kan zorgen voor een betere opleiding en een goed inkomen. Laten we dan meedenken hoe we de jeugd nog beter kunnen bedienen. In Heerlen hebben ze in 1999 met de bibliotheekbus gereden. Deze was bedoeld voor de scholen die niet op loopafstand van de bibliotheek lagen. Zou dat niets zijn voor onze kinderen? Vaste punten waar de bibliotheek enkele uren kan parkeren? Een vaste route door de wijken van Sittard-Geleen en alle dorpskernen, waar de bibliotheek niet op loopafstand ligt. Het vaste gezicht dat je verwelkomt en een praatje maakt of je adviseert. Een boek dat je zelf uitzoekt, leent en mee naar huis mag nemen. Het kastenstelsel staat me tegen, maar anno 2021 bestaat het kastenstelsel nog voor sommige kinderen. Beter bekend als kansenongelijkheid. Ik ben echter van mening dat elk dubbeltje een kwartje kan worden als we denken in mogelijkheden, durven veranderen en zaken durven te bekijken vanuit het perspectief van kinderen. Een makkelijk bereikbaar en goed aanbod van boeken is daar één manier van.

Bron:

Vriens, J. (2020). Zullen we weer gewoon schooltje gaan spelen? Hilversum: B for Books B.V.

PIT en een ANBI-Status: een goede combinatie?

Fri, 01 Jan 2021 17:18:05 GMT

Wanneer je een partij opricht komt er een hele hoop bij kijken.

Het belangrijkste is natuurlijk om naast een goede visie, de juiste mensen te vinden. Dat is een feit waar iedere partij tegen aan loopt en dat geldt natuurlijk ook voor ons. We zijn wel van mening dat we liever met 10 gelijkgestemden de handschoen opnemen dan dat we met het dubbele aantal mensen zijn, maar dat die niet allemaal met een zelfde blik deelnemen binnen PIT. Maar dat even terzijde.

Naast het vinden van de juiste teamleden zijn er nog een hoop zaken, waar je als buitenstaander niet meteen aan zou denken. Zo zal er gezorgd moeten worden voor een registratie bij de gemeente, maar daarnaast zeker ook bij de landelijke Kiesraad. Ook moeten er voor PIT steunverklaringen worden afgegeven door niet PIT-leden om ons team straks in maart 2022 daadwerkelijk mee te laten doen aan de gemeenteraadsverkiezingen. Allemaal zaken die nog geregeld dienen te worden voor je überhaupt mag deelnemen aan de verkiezingen.

Daarnaast komen er zaken langs die meer van ons vragen dan alleen een handtekening of het organiseren van activiteiten om de registratie te voltooien. Zaken die vragen om over je visie en standpunten na te denken en die je goed moet overwegen voor je een keuze maakt.

Zo was daar ook het onderwerp “ANBI-status van een partij.” Moet je nu wel of geen ANBI-status aanvragen?

Voor degenen die niet weten wat een ANBI-status is ( en daar was ik tot kort ook een van): je maakt het dan mogelijk als partij om aan fondsenwerving te doen. Particulieren, maar zeker ook bedrijven kunnen je financieel steunen wanneer ze je als team een warm hart toedragen.

Tsja; wat wordt de visie van PIT in deze? Uiteraard moest daar over gespard worden onderling. Je weegt de voors en tegens af. Vraag je een status aan, dan betekent het dat je strenge ( en terechte) eisen krijgt aan je administratie. Alles moet goed gedocumenteerd worden wanneer er een donatie wordt gedaan. Daarnaast dien je als partij een stevig beleidsstuk te schrijven om een status überhaupt aan te kunnen vragen.

Maar dat was nog niet eens de grote hamvraag. Die zat meer op de het vlak van “Waar heb ik zoveel geld voor nodig?”. Welke kosten rechtvaardigen het voor PIT om op zoek te gaan naar (grote) sommen geld? Geld dat dan met name bij bedrijven zal worden geworven.

Is het bijvoorbeeld voor een locatie om te vergaderen? Niet nodig voor PIT want dat hebben we tot nu toe ook kosteloos gedaan en bevalt prima. Voor corona er was gebeurde dit bij een teamlid thuis en de laatste maanden vergaderen we online.

Is het vanwege kosten om aan teambuilding te doen? Ook niet nodig want teambuilding kan op vele manieren die net zo effectief zijn en die (bijna) geen cent kosten. Campagnekosten dan ? Andere onvoorziene kosten waar wij als nieuweling nu nog niet aan denken? Het moge duidelijk zijn: Hoe kun je nu een goede afweging maken om een beslissing te nemen m.b.t. het wel of niet aanvragen van een ANBI-status?

In dat geval biedt overleg met een gewaardeerd collega van een lokale partij uit een andere gemeente uitkomst. Daar heeft PIT er overigens meerdere van en voor goed overleg en advies zijn die collega’s goud waard. Mensen die met hun eigen partij PIT voor zijn gegaan en die ons graag helpen om een goede start te kunnen maken binnen Sittard-Geleen in maart 2022.

De uitkomst? Een ANBI status is helemaal niet nodig! Er zijn andere zelfvoorzienende manieren voor een lokale partij om rond te komen zonder daar externe partijen voor nodig te hebben. Denk aan een kleine maandelijks afdracht door raadsleden en burgercommissieleden en ook een kleine bijdrage van leden. Onder andere deze zaken maakt dat het voor een lokale partij als PIT mogelijk zou moeten zijn om te kunnen functioneren.

U mag weten; ondergetekende is daar blij mee. Uiteraard zijn we een team en worden zaken in gezamenlijk overleg besproken en besloten, maar het is fijn als je tot een zelfde conclusie kunt komen.

PIT wil het graag anders doen vanaf maart 2022.

De thema’s zullen niet veel verschillen van de andere partijen. Dat is natuurlijk ook logisch, want dat zijn de thema’s die voor de inwoners belangrijk zijn en waar het in de gemeente over gaat. Wonen, werken, leefbaarheid, sociale zekerheid etc.

Wij zullen het verschil moeten proberen te maken in hoe we met elkaar omgaan in EN buiten de partij. Daar hoort ook transparantie bij.

Waarom deze laatste opmerking m.b.t. een ANBI-status? Ontstaat er belangenverstrengeling als je als partij zo’n ANBI-status hebt? Nee, natuurlijk niet. Als dat zo zou zijn dan zou het nooit in het leven zijn geroepen. Echter zijn wij van mening dat je ook geen schijn moet creëren indien die te vermijden is. Een ANBI-status zou zo’n linke jongen kunnen zijn. Helemaal fijn dus dat PIT deze niet zal gaan aanvragen.

The ANBI case is closed!